Á Vesturlöndum er arinn og margvíslegar hátíðir einnig náskyldar. Á hrekkjavöku er mikilvægasta helgisiðið að kveikja í eldi. Eins mörgum litlum steinum er komið fyrir í arninum og í kringum þá. Sagt er að verði steinn færður morguninn eftir muni eigandinn deyja það árið. Á aðfangadagsmorgun er það fyrsta sem börn gera að hlaupa að arninum í leit að gjöfum frá jólasveininum. Á Dorset föstudag er sagt að hanga stykki af ristuðu brauði í arninum tryggja góða uppskeru fyrir komandi ár.
Arinn er nokkuð dularfullur vegna tengsla hans við strompinn, göng sem tengir umheiminn og umheiminn. Þegar arnardyrnar eru lokaðar á sumrin verður fólk líka forvitið að vita hvað leynist inni, því þegar arnardyrnar eru lokaðar myndar það þægilegan geymslukjallara. Þegar mörg börn teikna hús, gætum við verið undrandi á því að í þessum saklausu myndum eru öll hús máluð með strompum og hið dularfulla svæði fyrir neðan strompinn er arinn. Það má sjá að í undirmeðvitund barna eru eldur og arinn eðlislægir þættir.